• Français
  • English
  • Chaussée de Charleroi - 110 | 1060 - BE
    +32 2 502 41 91

    In 2017 stop ik met biologisch eten…

    INSPIRATIE

    IN 2017 STOP IK MET BIOLOGISCH ETEN…

    – 17 januari 2016 –

    “Niet tegen mijn moeder zeggen dat ik biologisch eet, of ze denk nog dat ik scheidkundige ben bij Monsanto. ” In 2005 zou zo’n uitspraak nog vrij aannemelijk geklonken hebben, gezien de hardnekkige en veelvuldige mythes over biovoeding. In tien jaar tijd moeten we vaststellen dat een en ander grondig is veranderd. In Brussel zijn de uitgaven aan biologische voeding nagenoeg verdubbeld sedert 2010, terwijl het percentage van bioproducenten de drempel van 10% heeft overschreden. Dat is 2 keer meer dan in 2007

    Redenen om die wonderlijke coming out te verklaren, zijn er genoeg: een algemene bewustwording van het belang van milieuvriendelijke voeding, een democratisering van de prijzen van bioproducten, een globale tendens van geëngageerd koopgedrag,…

    Paradox: in Europa komt België op de derde plaats als land dat zich het minst bekommert om labels: 39% van de consumenten zegt nooit het bestaan van een kwaliteitslabel te checken bij de aankoop van producten.


    Labels, meer na- dan voordelen?

    De oorzaak van dat wantrouwen ligt waarschijnlijk in het toenemend aantal kwaliteitscertificaten en de vage grens tussen authentieke merken en ‘marketing’ authentificaties. Labels hebben het nadeel ook door valsspelers gegeerd te zijn. Het relatieve gebrek aan transparantie leidt tot vervalsingen, overtredingen en zelfs tot het bedriegen van de minder scherpzinnige klanten.

    Voor de producenten, ambachtslui, handelaars hebben ze bovendien het perverse gevolg soms minder inclusief dan exclusief te zijn, en hermetischer gesloten te zijn dan een eilandgevangenis of een nachtclub in Berlijn. De toegang tot de club geschiedt doorgaans zonder menselijke tussenkomst, bureaucratisch en gestandaardiseerd, in tegenstelling, meestal, tot de filosofie van zijn gebruikers.

    Fotocredit : Knack.be


    Wat als de curatoren de certificeerders vervingen?

    Trouwens, in de sector van de plastische kunsten zien we dat het beroep van curator geconsacreerd is. Een curator kan gedefinieerd worden door datgene wat hij niet is. Hij is geen commissaris tentoonstellingen, geen conservator, geen kunstenaar, geen criticus, maar een beetje van dat alles tegelijk. De verantwoordelijkheid van de curator ligt in de samenstelling van de programmatie van een tentoonstelling, en in de persoonlijke keuze van de kunstenaars en van de voorgestelde kunstwerken.

    IN Brussel steekt een generatie van verantwoordelijke handelaars de neus aan het venster. Die nieuwkomers koesteren allemaal het verlangen om een stap verder te gaan dan het “certificerende” karakter van het goed consumeren. In hetzelfde stuk spelen als dat van de tentoonstellingscurator, en een gelijkaardige retoriek bij de bezoeker hanteren: “Heb vertrouwen in mij, ik zie het als mijn persoonlijke taak om u enkel het beste te bieden”.

    De visie van deze nieuwe lading is waarschijnlijk minder ascetisch, minder rigoureus, en ook minder precies, maar ze is menselijker en meer gericht op samenbrengen. Die handelaars weigeren met een label te zwaaien als opperst bewijs van authenticiteit. Hun verkoopargument kan in drie punten worden samengevat: goed voor de planeet, goed voor de gezondheid en goed voor de smaakpapillen.

    In 2017 ruilen we onze bio-abonnementen dus voor iets goeds.



    ONTVANG ONZE NIEUWSBRIEF ELKE MAAND !

    Abonnez-vous à notre newsletter pour recevoir les news directement dans votre boîte mail:

    januari 17, 2017
    More in Inspiratie
    De winkel : een neverending familiekwestie

    Close